like we kissing in the same cigarette

บุหรี่หนึ่งตัวที่เธอทิ้งไว้ให้ฉัน
ก่อนจะจากไป

ฉันเก็บมันเอาไว้ เป็นเสมือนเครื่องราง

เพื่อระลึกถึงเธอ
เพื่อให้ฉันคิดถึงเธอ
เพื่อให้ฉันได้จำเธอเอาไว้

คืนนี้ฉันจุดมันด้วยดวงไฟ

ไฟที่ฉันปรารถนาเธอ
ไฟที่เผาไหม้ดวงใจฉัน

ควันสีขาวลอยฟุ้งอยู่ตรงหน้า
เปลวไฟมอดไหม้ฉันและเธอให้สูญสลาย

ความรู้สึกสันดาบกับความโศกเศร้า
ชดเชยน้ำตาที่แห้งขอด
ปลอบปโลมใจฉันที่เปลี่ยวเหงา

คล้ายจูบนั้นที่เราแลกกันในมวนบุหรี่

ความฝันบางเบา

ช้า...ช้า...ช้า...  อย่างที่ความฝันยังคงอยู่

แผ่ว...แผ่ว...แผ่ว อย่างที่ฉันรู้สึกอยู่เสมอ

เบา...เบา...เบา  อย่างที่ความเหงาจะเป็นไป

บาง...บาง...บาง อย่างที่ความคิดถึงนั้นมีอยู่

น้อย...น้อย...น้อย อย่างที่ความรักจะเกิดขึ้น

จาง...จาง...จาง อย่างที่เธอกำลังจะหายไป

ระคายใจ

มากความรู้สึกไม่อาจกำจัดให้หายระคายเคือง

ทั้งรักทั้งชัง

ทั้งหลงไหลและกล้ำกลืน

มันลืมไม่ได้

ทั้งปรารถนาและปฏิเสธ

ยอกย้อนย้ำเตือน

ให้ทิ่มแทง

ทรมาน ทรมาน ทรมาน ทรมาน

ฉันใกล้เธอแค่เพียงใกล้

เราอยู่ไกลในลมหายใจ

เธออยู่หนใดใครเลยจะใคร่รู้

ทรมาน ทรมาน ฉันแสนจะ ทรมาน

ฉันสบตาเธอเพียงวูบวาบ

ดวงใจหวาดหวั่นสั่นไหว

คล้ายความลับเปราะบางจะปริแตก

ฉันทรมาน ทรมาน ทรมาน ทรมาน

แผ่วเบาเพียงใจแผ่วเบ่า

แอบอิงเธอในสัมผัสนั้นแผ่วผ่าน

อัดอันในใจนี้มากมายหนักหนา

ด้วยความรักมากล้น ฉันไม่อาจมีได้

ทรมานแสนทรมานฉันรักเธอ

โปรดระวัง

โปรดระวัง!!! ในตา เธอมองมา

โปรดระวัง!!! การสัมผัสแม้แผ่วผ่าน

โปรดระวัง!!! ลมหายใจ จะอ่อนไหว

โปรดระวัง!!! ความรู้สึกนี้หลั่งไหล

โปรดระวัง!!! เคมีในกาย จะพาไป

โปรดระวัง!!! ในเหตุการณ์จะผันแปร

โปรดระวัง!!! รอยระยะระหว่างเรา

ดาวหลงฟ้า

ฉันหลงไหลเธอ

เช่นดวงดาวหลงไหลท้องฟ้า

ทว่าค่ำคืนท้องฟ้าจะพร้างพราวงดงามอยูเต็มฟ้า

และฉันเป็นเพียงดาวน้อยด้อยแสง

ฉันปรารถนา

เพียงกลิ่นกายเธอยามเมื่อลมโชยอ่อนพัดพาใจฉันไหวหวั่น

ฉันใคร่ครวญ

เพียงน้ำเสียงแผ่วเบาเมื่อเธอเอื้อนเอ่ย

ฉันหวัง

ให้ค่ำคืนนี้เราได้อยู่เคียงคู่

ฉันหลับตาลง

ปลอบปล่อยให้เธอเป็นเพียงภาพฝัน

เวลาของเราสอง

เวลาที่หมดเปลือง ฉันเพียรเอื้อมคว้าความหวังปลิดปลิว

ด้วยความรักต่อเธอ ที่ฉันไม่อาจมี

ยามเมื่อเราอยู่ใกล้ ความเจ็บปวดในใจฉัน เรียกเร้าทวีคูณ

เช่นในดวงตาเธอ ฉันกำลังแหลกสลายเป็นผุยผง

จงอย่าได้เอ่ยคำใดๆ ด้วยเสียงของเธอจะกรีดแทงฉัน ให้ตายลงต่อหน้า

ขอให้ฉันได้ใช้โมงยามที่ทุกข์ทรมานเช่นนี้ ในเวลาที่มี ต่อไป ต่อไป

คืนวันที่สูญเปล่า ฉันจะใช้มันเพื่อระลึกถึงเธอ

ได้โปรดอย่าปลุกฉันตื่นจากความฝัน

แด่ความลับ เปราะแตก

ความลับเกิดขึ้นในปลายฤดูร้อน
ฉันเผลอสุขใจเมื่อมีเธออยู่ใกล้


ความรักเกิดขึ้นไม่ยากนัก
ด้วยเหตุการณ์อ่อนไหวและฉันผู้อ่อนแอ


ความรักนี้คือความลับ
เปราะบาง ปวดร้าว


ความลับควรเป็นความลับ
ฉันเก็บกักความรักไว้ไม่ให้ใครรู้


ความรักมักเป็นเช่นนี้
คล้ายคำถามไม่อาจตอบ และ คำตอบไม่อาจถาม